آه...چقدر دوریم!

هوالمحبوب

گفت برو و از میان این دست نوشته ها آنها را، خودشان را و مردمانشان را بخوان…

ما نیز گوش به فرمان میرویم و به چنین ادباری مضمحل کننده، تن میدهیم. اما تو بگو که در آنطرف پستو چه خواهد شد؟ ادبار ما اقبال ماست یا که برعکس؟
رفتیم و به ادبار تن دادیم. زندگی را غرق در تباهی دیدیم و انسانها را پست… گویی اینروزها از همه فرار میکنیم. از همه بیزاریم.حتی و حتی از خودمان…
شب ها بیداریم و روزها خواب، از ترس همین انسانها… خوب اوضاع را ببین. به نظر تو، وقتی رذالت را و جهل را و بی هویتی را و سیلاب خودخواهی و خودبینی را در خود و دیگران میبینیم و از ترس جان به خوردن قاذوراتِ خود متوسل میشویم، فکر میکنم به اندازه کافی دور شده باشیم؟ نه؟
گفتی اگر بخواهی بیایی باید اول بروی، دور شوی، خیلی دور…
اکنون ماییم و جدایی.فاصله هارا بشمار! چقدر دوریم؟؟؟آه…چقدر دوریم!!!
.
اگر فصلِ وصل برسد، میشود برگشت؟؟؟

هیچ نگو و بیا...

هوالمحبوب

از تو دور افتادم.برایت نوشتم و تو متوجه نشدی.همینجا بارها برای تو نوشتم و باز نخواندی.
من از جنگولک خوشم نمی آید ولی تو را در پس هر نوشته دیدم و نوشتم و ندیدی…
آنجا که روی زرد و بی رمقم را از تو پوشاندم به امید این مجاز، تا برایت بنویسم از من دست کشیدی…
این نبود رسم آن همه طرب اما…
اما تو خود میتوانی تصور کنی روزگار مرا در این سکوتی که بعد از رفتنت به جان من افتاده…
اصلا بحث شکوه نیست.من میدانم تو همین را هم نمیبینی.
آخر چرا رفتی؟
به گمانم جواب اینرا به من بدهکاری…
در روزگار ما این تباهی ها رسمی است که انگار از ازل بوده…
دل در کف توست.میگذری میدانم…حتی احوال هم نمیپرسی میدانم…
ولی با این همه، ببین که دیگر از اینجا اندرونی تر پیدا نکرده ام که این نوشته را قایم کنم…
من تنها به این پستو آمده ام.نمیخواهی بیایی؟؟؟

عدمگاهِ دلهای کوچک زنگ زده

هوالمحبوب

ریزه خوار رویاهای خویش؟؟؟نیستم…
نه دندان تیز کرده ام برای سیاهچالی در پستوی زیر زمین آن خرابه، ونه قلبم را آماده کرده ام برای ورود به باغی به بلندای کوه قاف…
دیروز و امروز و فردا همه اش در نظرم یکسان است.حتی جرأت نکرده ام از این طرف خاکریزِ دلم، آنطرفش را بنگرم.
……….
رهایم کنید.دیروز را به امروز میفروشم و همین روزها_مطمئن باشید که راست میگویم_،از دست این موریانه هایی که هر دم، انبوه خاطرات خورده شده ی گذشته را روی سرم هوار میکنند به همان جا که عدمگاهش میخوانند سفر خواهم کرد.
ولی نه، من در هر کوی و برزن که سفر کنم عدمی نمیابم.پس کجا بروم که از او، خبری نباشد؟
او کیست؟ یعنی نمیدانی؟اگر بگویم که… این حرفها لای بدفهمی دلهای کوچک زنگ زده، رها میشود…
آهان!!!یافتمش…شاید عدمگاه، همان دلهای کوچک زنگ زده باشد.که من از آن بیزارم.
پس تو بگو از کجا میتوان گریخت که از شرّ “وجود” به بیکرانگی اش گریخت؟ یا بهتر بگویم از تازیانه اش به سوغاتش؟
تو بگو که اینجا که فقط بلدند داد بزنند و هوار بکشند، در این سر و صدا، و دراین هیاهو چگونه گریزگاهی بیابم؟

آخر چقدر سر و صدا؟چقدر تشویش؟چقدر داد و هوار؟خب دمی ساکت بنشینید و فقط ببینید!!!
گاه باید آنچه که برتو گذشته را در خلأی رازآمیز که خودت مولد آنی مو به مو بشکافی و نظاره اش کنی و به سوال بکشانی.
و مگر باید گریخت؟؟؟
چه میگویم؟
این شبها از این قبیل تجویزهای بی پایه برای خود زیاد مینویسیم،همه…نیست؟
من فقط اینرا میتوانم به زبان التماس از شما بخواهم که:
اگر برایتان مقدور است مرا از این خرابه ای که برای ادامه حیات برگزیده ام به قصرهای ملوکانه تان نخوانید.ما میخواهیم همینجور بی خانمان بمانیم.خانمان ما زیر سایبان حقیقت خواهد بود واگرنه بگذار همین بالش های سخت تر از سنگ برای ما بس باشد که لایق همین هم نیستیم…

عاقلِ عاشق

هوالمحبوب

انسان وقتی عاشق شود نمیپسندد که سر و عمر خویش را جز برای محبوب فدا کند.پس مرگ در بستر برای او از بدترین مرگهاست.مرگ در بستر برای عاشق دست ردی از جانب معشوق است که او را لایق جانفشانی ندانسته.

انسان وقتی عاقل میشود نیز از آنجا که جز حقیقت برای او ارزشمند نیست و جابجا دنبال او میدود، نمیپسندد که جز برای حقیقت بمیرد و مرگ برای غیر، جز ناکامی برای او نیست.زیرا در نظر او تنها چیزی که برای او ارزش جان و سر دادن دارد، حقیقت است و لاغیر…

هرگاه در انسان هردوی این عشق و عقل جرقه میزند درمیابد که به حکم عقل تنها باید عاشق حقیقت بود و پس از اینکه حقیقت او را به عاشقی پذیرفت به حکم عشق سر و جانش را فدای حقیقت میکند.

انسان عاقل عاشق نه آنگونه در پی عشق بی عقلی میکند که دیگران را به ستوه آورد و خود را و انسانیتش را به نیستی بکشاند و نه آنگونه محتاط میشود که از جرأت کردن و دل به دریا زدن، ترس به دل راه دهد.
انسان عاقلِ عاشق با معرفت به معشوق، عاشق او میشود و با عشقِ به او فانی در راه او…

عقل و عشق در نظر اینان جمعند همانطور که در پیامبرشان و عترت طاهرینش صلوات الله علیهم اجمعین جمع بود…

اینان اند که سرنوشت عالم را دگرگون میکنند و همه غیر از اینان به حکم  قاعده تبعیتِ ناقص از کامل، ملزم به تبعیت از اینان اند.

تکرار،عادت،روزمرگی

هوالمحبوب

آن هنگام که سربازها جلوی در قفست از شب تا به صبح قراول میکشند و صبح، وقتی هنوز روح و بدنت خسته است و نتوانستی لحظه ای حتی، آرام، کپه مرگت را بگذاری درِ این زندان را باز میکنند و با لگد بیدارت میکنند و به سوی اردوگاه کار و روزمرگی میکشانند، هنگامه ای است که هر روز، از لحظه بوق کشان سگ ها، تجربه اش میکنی و دم بر نمی آوری از ترس اتهام…
آری مثل همان داستان…همه میفهمند که پادشاه عریان است ولی هیچکس جرأت ندارد کلامی حرف بزند از ترس…
شاید اگر کیر کگور تکرار های تلخ و بی ریخت هر روز ما را میدید دیگر نمیگفت:” تکرار، نان روزانه است".اگر تکرار این چنین است که او میگوید و قوت و قوّت و حیات هر روز تو در آن است همانگونه که در نان است پس چرا این تکرارهای هر روزه ما در این صحرای بی آب و علف روزمرگی جز بوی چندش زجرآور تحمل نمیدهد؟
………………………………………………….
من که قصد استنطاق کی یر کگور را ندارم.اما باید عجیب فرق گذاشت میان آنچه او از تکرار میگوید با آنچه ما به عنوان عادت میشناسیم.
عادت،روزمرگی یا هرچه که هست حیاتی برای ما در برندارد گرچه مدلول التزامی آن، تکرار باشد. به گواه آنکه هر روز به لطایف الحیلی از کار و درس و هر چه که بوی روزمرگی میدهد فرار میکنیم.اینها تکرار هست ولی نه آنچه کی یرکگور میگوید.از قضا در تکراری که او میگوید عادت،آفت است…
…………………………………………………….
لامذهب ها چرا نمیفهمید که با عادت کردن به این وضع_ که هر روز صبح ساعت ۶ از خواب بیدار شویم و مثل بچه آدم صبحانه خورده و اتوکشیده برویم سر کار و پشت میز تا شب و بعد تلویزیونی و رخت خوابی_ حیات را از ما میگیرید!!!
انسانهای خفته که هیچ، بگذارید مثل ساعت، کوک شده و تمیز، برایتان دوموتوره کارکنند، ولی آنها را که طعم بیداری را به هر گونه ای که ممکن بوده چشیده اند چطور میتوان فریب داد؟هان؟؟؟
بیایید خیل جوانانی که از درس و کار و زندگی و هر چه که هست فرار میکنند را بیابید و این بار و فقط همین یکبار بجای انگ “تنبلی” و “جوهره کار نداری” و “سرت را با اراجیف گرم کرده ای” و از این قبیل حرفهای کلیشه،از آنها بپرسید که چه مرگت است که نه زندگی درست و حسابی داری و نه کاری ونه درسی و نه روزگاری…
یک بار بجای تشویق دست پرورده هایتان که یادگرفته اند طوفان اورْوِلی شما را تحمل کنند ،به این یاغیان که تخدیرتان در آنان اثر نکرده هم بنگرید…
حالا اینها که هیچ…این بی وطنان که سرنوشت محتومشان جز تیرهای فحش و ناسزا و احیانا_خدا مرگم بدهد_ دود و متعلقات که نیست.
با آنان چه میکنید که پا در وادی فطرت ثانی گذاشته اند و از روزمره عبور کرده اند و آنرا به پشیزی نمیگیرند؟
آنان را هم دیوانه میخوانید؟اف بر شما نازپروردگان تازه به دوران رسیده که بازی های ظاهر تاریخ را از باطن آن نمیشناسید…
…………………………………………………………
آن قسمت از متن که حاشیه ای بود بر کتابِ “تکرار” کی یِرکِگور بر طبق متنی بود که جناب فراستی در برنامه کتاب باز ارائه کردند.قصور در فهم بنده و اینکه هنوز این کتاب به دستم نرسیده است را به پای نقصان کتاب یا توضیحات ارزشمند جناب فراستی نگذارید.شاید این متن به کل با آنچه در کتاب گفته شده تخصصا ربطی نداشته باشد…

1 3 4 5 ...6 7